SEGM (2022) — over het gebruik van suicidestatistiek

De Society for Evidence-Based Gender Medicine (SEGM) richt zich op de wetenschappelijke onderbouwing van de genderzorg. In haar stellingname over het gebruik van suicidestatistiek bekritiseert de organisatie wat zij een onjuist suicide-risiconarratief noemt: het beeld dat genderdysfore jongeren zonder onmiddellijke medische transitie een groot risico lopen op suicide en dat behandeling dat risico aantoonbaar verlaagt.

SEGM benoemt drie elementen in dit narratief. Ten eerste worden de cijfers over de feitelijke kans op suicide overdreven, terwijl suicide in absolute aantallen zeldzaam is. Ten tweede ontbreekt betrouwbaar bewijs dat medische transitie de suicidaliteit doet dalen; de beschikbare studies zijn methodologisch zwak en tonen geen oorzakelijk verband. Ten derde worden suicidewaarschuwingen door behandelaars ingezet om de instemming van ouders te verkrijgen.

De organisatie wijst erop dat het herhaald presenteren van suicide als onvermijdelijk gevolg van uitblijvende behandeling niet alleen onjuist maar ook schadelijk kan zijn. Het kan via mechanismen van sociale besmetting en imitatie de suicidaliteit onder kwetsbare jongeren juist vergroten. SEGM verbindt dit aan de wetenschappelijke conclusies van onder meer de Cass Review, die het bewijs voor de affirmatieve behandeling als van lage kwaliteit beoordeelde.

Voor het debat over genderzorg bij minderjarigen ontmantelt deze stellingname het argument ‘transitie of suicide’. Door te laten zien dat dit dilemma niet door bewijs wordt gedragen, ondergraaft SEGM de druk waaronder ouders en jongeren beslissingen over onomkeerbare behandeling nemen, en pleit zij voor besluitvorming die op feiten in plaats van op angst berust.