Vandenbussche (2022) — behoeften van detransitioners

Deze studie van Elie Vandenbussche, verschenen in de Journal of Homosexuality, onderzocht voor het eerst op grotere schaal de behoeften van detransitioners: mensen die een medische of sociale transitie hebben teruggedraaid. Via een online enquête werden 237 detransitioners bevraagd, geworven uit online detrans-gemeenschappen, zowel mannelijke als vrouwelijke deelnemers.

De kernbevinding is dat detransitioners een groot tekort aan steun ervaren. Op psychologisch vlak gaat het om onverwerkte genderdysforie, bijkomende psychische problematiek, gevoelens van spijt en geïnternaliseerde homofobe en seksistische vooroordelen. Op medisch vlak hebben velen hulp nodig bij het stoppen of aanpassen van hormoontherapie, bij complicaties van operaties en behandelingen, en bij ingrepen om eerdere transitie terug te draaien.

Methodisch betreft het een cross-sectioneel onderzoek op basis van zelfrapportage. De steekproef is niet aselect — deelnemers kwamen uit online detrans-gemeenschappen — maar de omvang maakte het destijds een van de grootste onderzoeken naar deze groep. Opvallend is dat respondenten juist veel negatieve ervaringen rapporteerden met medische en geestelijke gezondheidszorg en met de LHBT-gemeenschap, waar zij steun hadden mogen verwachten.

Voor het debat over genderzorg bij minderjarigen is de studie relevant omdat zij laat zien dat detransitie geen zeldzaam randverschijnsel is dat zichzelf oplost, maar een groep met reële en langdurige zorgbehoeften. Dat een aanzienlijk deel zich in de steek gelaten voelt door dezelfde zorgsystemen die de transitie faciliteerden, onderstreept hoe slecht de nazorg en de follow-up rond onomkeerbare ingrepen geregeld zijn.