Essay · 21 augustus 2026
Een verloskundige-gynaecoloog verliest haar bestuurspost na kritiek op WPATH
Dr. Karla Solheim, achttien maanden voorzitter van de Iowa-afdeling van de Amerikaanse beroepsvereniging voor gynaecologen ACOG, kreeg een ultimatum nadat ze publiekelijk vraagtekens zette bij de wetenschappelijke onderbouwing van de WPATH-richtlijnen voor gendertransitiezorg. Ze koos voor haar overtuiging en stapte op.

Karla Solheim is verloskundige-gynaecoloog, lesbisch, moeder en naar eigen zeggen al haar hele leven Democratisch kiezer. Achttien maanden lang was ze voorzitter van de Iowa-afdeling van de American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG), de grootste Amerikaanse beroepsvereniging voor haar vakgebied. In maart 2026 kreeg ze van die vereniging een ultimatum: zwijgen over haar kritiek op de WPATH-richtlijnen voor gendertransitiezorg, of aftreden. Ze koos voor het laatste, en beschreef die beslissing in augustus 2026 in een essay in The Free Press (bron).
Een vraag die niet meer losliet
De twijfel begon bij een concrete patiënte. Volgens het Manhattan Institute, dat haar essay samenvat, voerde Solheim hysterectomieën uit bij een lhbtq-kliniek, tot een jonge niet-binaire patiënte om een baarmoederverwijdering vroeg zonder verdere plannen voor een medische transitie. Dat maakte haar onzeker en zette haar aan om de onderbouwing van jeugd- en volwassenengenderzorg nader te bekijken (bron).
Wat ze in de literatuur zocht — en niet vond
Solheim begon na te trekken waarop de zorg berust. Ze schrijft dat ze zag dat de richtlijn bij transgenderpatiënten medicalisering en chirurgie aanmoedigt, terwijl robuust bewijs voor gezondheidswinst op lange termijn ontbreekt. Haar conclusie, in haar eigen woorden: het onderzoek achter gendergeneeskunde, voor zowel adolescenten als volwassenen, was "niet alleen slecht; het was frauduleus" (vertaald). Dat is haar oordeel en geen vastgesteld feit (bron).
Een ultimatum na twintig minuten
Nadat ze op haar eigen blog een essay over WPATH had gepubliceerd, riep Rachel Pittman, een nieuw aangestelde vicevoorzitter van ACOG, haar op gesprek. Na een gesprek van twintig minuten kreeg Solheim de keuze: aftreden als voorzitter, of stoppen met haar publieke kritiek op ACOG's steun voor de WPATH-richtlijnen. Dat was in maart 2026; ze trad af (bron: samenvatting van Leor Sapir, essay).
Wat er op het spel staat voor een arts
Voor Solheim was de kern niet politiek maar professioneel: een beroepsvereniging die haar leden aanmoedigt om medicalisering en chirurgie aan te bevelen bij transgenderpatiënten, terwijl het bewijs voor blijvende gezondheidswinst op lange termijn ontbreekt, doet volgens haar niet wat artsen hun patiënten verschuldigd zijn. Dat een gerespecteerd lid dat oordeel intern niet meer mocht uitspreken zonder haar functie te verliezen, illustreert hoe smal de ruimte voor kritische vragen binnen medische beroepsverenigingen is geworden.
Onderdeel van een grotere golf
Voor het bredere debat over informed consent en de bewijslast achter gendertransitiezorg is haar verhaal een direct voorbeeld van wat er gebeurt wanneer een arts binnen het eigen beroepsveld vraagt om het soort bewijs dat bij elke andere onomkeerbare behandeling wél verplicht is.
Bronnen
- Karla Solheim, The Free Press (2026). My Medical Association Silenced My Views on Gender Treatment.
- Manhattan Institute (2026). Another Gender Medicine Whistleblower Steps Forward and More.
- The Washington Stand (2026). Mainstream Ob-Gyn Org Pushed Out State Chair for Questioning WPATH Trans Guidelines.

Mark Visser
Redactie
Veelgestelde vragen
Wie is Karla Solheim?
Een Amerikaanse verloskundige-gynaecoloog, achttien maanden voorzitter van de Iowa-afdeling van ACOG (American College of Obstetricians and Gynecologists), die in maart 2026 aftrad nadat haar beroepsvereniging haar voor de keuze stelde tussen aftreden of stoppen met publieke kritiek.
Waarom kreeg ze een ultimatum?
Nadat ze publiekelijk kritiek had geuit op ACOG's steun voor de WPATH-richtlijnen, kreeg ze van een vicevoorzitter van ACOG te horen dat ze moest kiezen tussen aftreden als voorzitter of stoppen met die publieke kritiek.
Wat vond ze precies in haar onderzoek naar de wetenschap?
Ze schrijft dat robuust bewijs voor gezondheidswinst op lange termijn van deze behandelingen ontbreekt, en noemt het onderzoek achter gendergeneeskunde in haar essay niet alleen slecht maar frauduleus. Dat is haar eigen oordeel.