Keira Bell.

Het verhaal

Keira Bell groeide op in Engeland. Op haar vijftiende meldde zij zich bij GIDS Tavistock met gender-dysforie. Op zestien kreeg ze puberteitsblokkers; op zeventien cross-sex hormonen; op twintig een dubbele mastectomie. Op haar drieentwintigste detransitioneerde ze: zij realiseerde zich dat de wens om man te zijn een uitdrukking was geweest van diepere worstelingen, niet een fundamentele identiteit.

Het juridische argument

Bell stelde dat geen enkele veertien- of vijftienjarige werkelijk in staat is om in te stemmen met onomkeerbare medische ingrepen die haar fertiliteit, seksualiteit en lichaam definitief veranderen. Ze klaagde GIDS niet voor mishandeling aan, maar voor het verlenen van een diagnose en behandeling die zij feitelijk niet had kunnen overzien.

High Court 2020 en Appeal 2021

In december 2020 gaf de High Court haar gelijk: het was hoogst onwaarschijnlijk dat een twaalf- tot vijftienjarige Gillick-competent kon instemmen met puberteitsblokkers. Het Court of Appeal veranderde de procedurele weg in september 2021, maar hield de feitelijke vaststellingen overeind. Zie Informed consent bij minderjarigen.

Wat haar zaak veranderde

De Britse NHS richtte daarop de Cass Review op (zie Cass-hub). GIDS Tavistock werd gesloten. Het Britse jeugd-genderzorg-model werd herzien. Bell's zaak werd internationaal aangehaald in juridische en beleidsdebatten. Ze is sindsdien actief als publieke stem voor detrans-rechten. Voor andere detrans-stemmen Detrans en spijt; voor verhalen Transspijt.nl.