Socioloog, onderzoek naar puberteitsremmers en suïcide
Michael Biggs
Oxford-socioloog die met heranalyses van gegevens de claim van veilige puberteitsremmers aanvocht en de werkelijke suïcides onder Britse GIDS-patiënten in kaart bracht.
Achtergrond
Michael Biggs is universitair hoofddocent (associate professor) sociologie aan de Universiteit van Oxford en fellow van St Cross College. Zijn werk omvat sociale bewegingen, kwantitatieve sociologie en data-onderzoek. Hij raakte betrokken bij het transgenderzorg-debat via openbare data-analyse over Tavistock GIDS.
Bot-mineral-density (2021)
In een brief in het Journal of Pediatric Endocrinology and Metabolism (2021) analyseerde Biggs de individuele gegevens van 24 patiënten uit de Britse early intervention study. De botdichtheid ten opzichte van leeftijdsgenoten daalde in twee jaar puberteitsremming significant, en tot een derde van de patiënten had daarna een abnormaal lage botdichtheid (bron). Dat staat op gespannen voet met de bewering dat remmers ‘veilig en omkeerbaar’ zijn.
Suicide-cijfers (2022)
In Archives of Sexual Behavior (2022) analyseerde Biggs de suïcides onder GIDS-patiënten: vier op ongeveer 15.000 patiënten, 13 per 100.000 per jaar en 5,5 keer zo hoog als bij leeftijdsgenoten (bron). De cijfers waren verhoogd ten opzichte van de algemene bevolking maar verre van de "41%"-claim van activistische campagnes. Het cijfer is afkomstig uit online-enquetes zonder controle, niet uit klinische cohorten. Zie De belofte vs. de werkelijkheid.
Wat Biggs bijdraagt
Biggs voert een methodisch debat: hij eist data, leest ze, en publiceert wat de cijfers werkelijk zeggen. Dat ondergraaft de emotionele framing waarmee de affirmatieve aanpak vaak wordt verdedigd. Voor de Britse context zie Tavistock-shutdown.
Lees verder
Belofte vs. werkelijkheid
Suicide-cijfers feitelijk.
Pauze-knop-mythe
Bot en blokkers.
Experimenteren zonder kennis
De evidence-vraag.