Bell v Tavistock (2020)

In Bell v Tavistock toetste de Divisional Court van de Britse High Court de praktijk van de Gender Identity Development Service (GIDS) van de Tavistock and Portman NHS Foundation Trust. Centrale vraag was of kinderen en jongeren met genderdysforie de wettelijke bekwaamheid (Gillick competence) bezitten om geldig toe te stemmen in behandeling met puberteitsremmers, en of GIDS voldoende informatie verstrekte om van werkelijk geïnformeerde toestemming te kunnen spreken.

Het hof kwam tot een strikte conclusie. Het achtte het twijfelachtig dat veertien- en vijftienjarigen de bekwaamheid hebben om in te stemmen met puberteitsremmers, en hoogst onwaarschijnlijk dat een kind onder de dertien dat zou kunnen. De rechters oordeelden dat een minderjarige om geldig toe te stemmen moet begrijpen niet alleen wat de behandeling op korte termijn inhoudt, maar ook de gevolgen voor latere fasen, waaronder het verlies van vruchtbaarheid en seksuele functie en het feit dat puberteitsremmers in de praktijk vrijwel altijd gevolgd worden door geslachtshormonen.

Het hof verwierp het standpunt van GIDS dat het verstrekken van informatie op zichzelf voldeed aan de eisen voor toestemming. Niet de aanwezigheid van informatie maar het feitelijke begrip van het kind moest worden vastgesteld. Daarbij wees het hof op de onzekerheid in de wetenschappelijke onderbouwing van puberteitsremmers en op het experimentele karakter van de behandeling.

Voor het debat over genderzorg bij minderjarigen markeert de uitspraak een keerpunt. Zij stelde de vraag of een kind de draagwijdte van een onomkeerbaar medisch traject überhaupt kan overzien, en koppelde de eis van geïnformeerde toestemming uitdrukkelijk aan de kwaliteit van het onderliggende bewijs. De uitspraak werd in 2021 in hoger beroep vernietigd, maar de inhoudelijke vragen die zij opwierp bleven de discussie bepalen.