Bell v Tavistock — hoger beroep (2021)

In hoger beroep vernietigde het Court of Appeal in september 2021 de uitspraak van de High Court in Bell v Tavistock. Het hof oordeelde dat de lagere rechter buiten zijn bevoegdheid was getreden door algemene richtlijnen te formuleren over de leeftijd waarop minderjarigen wettelijk bekwaam zouden zijn om in te stemmen met puberteitsremmers.

De kern van de redenering was procedureel. Omdat de High Court had vastgesteld dat het beleid van GIDS op zichzelf rechtmatig was, had die rechter de zaak moeten afwijzen en zich moeten onthouden van bredere richtsnoeren. Het hof herstelde daarmee het uitgangspunt van het Gillick-arrest: of een individuele minderjarige bekwaam is om toe te stemmen, is een feitelijke beoordeling die per geval door de behandelende arts moet worden gemaakt, niet door de rechter in algemene termen.

Het Court of Appeal sprak zich nadrukkelijk niet uit over de wetenschappelijke of medische merites van puberteitsremmers. De vernietiging betrof de bevoegdheid van de rechter, niet de feitelijke bevindingen van de High Court over de onzekere onderbouwing van de behandeling of de complexiteit van wat een kind moet begrijpen.

Voor het debat over genderzorg bij minderjarigen betekent de uitspraak dat de verantwoordelijkheid voor het vaststellen van geïnformeerde toestemming volledig bij de behandelaar terugkwam. De onderliggende vragen die de eerste uitspraak opwierp — over het begripsvermogen van kinderen en de kwaliteit van het bewijs — bleven onbeantwoord en werden in latere onderzoeken, waaronder de Cass Review, opnieuw aan de orde gesteld.