Olson-Kennedy e.a. (2022)

Deze studie volgde 104 transgender en non-binaire jongeren (gemiddeld 15,8 jaar) die in een stedelijke genderkliniek puberteitsremmers of geslachtsbevestigende hormonen kregen. De onderzoekers maten depressie, suïcidaliteit en angst op baseline en na 3, 6 en 12 maanden. Het ontwerp was observationeel: er was geen controlegroep van jongeren die geen medische behandeling kregen.

De kernbevinding luidt dat het ontvangen van puberteitsremmers of hormonen samenhing met 60% lagere kans op matige tot ernstige depressie (aOR 0,40; 95% CI 0,17—0,95) en 73% lagere kans op suïcidaliteit of zelfbeschadiging (aOR 0,27; 95% CI 0,11—0,65). Op angst werd geen significant effect gevonden.

De methode kent zwaarwegende beperkingen. De uitval was hoog: na 3 maanden was 80,8% nog in beeld, na 12 maanden nog maar 62,5%. De steekproef bestond grotendeels uit blanke jongeren met ondersteunende verzorgers, wat de generaliseerbaarheid beperkt. Gebruik van psychofarmaca werd niet gemeten, zodat een verstorend effect daarvan niet kon worden uitgesloten. Door het ontbreken van een controlegroep kan geen oorzakelijk verband worden vastgesteld.

Voor het debat over genderzorg bij minderjarigen is de studie relevant omdat ze vaak wordt aangehaald als bewijs dat medische behandeling de psychische gezondheid verbetert. De korte follow-up, de hoge uitval en het ontbreken van een vergelijkingsgroep maken die conclusie kwetsbaar. Systematische reviews die deze studie meewogen, beoordeelden de bewijskracht voor zulke uitkomsten als laag.