Wiepjes e.a. (2018) — Amsterdam Cohort

<Text fontSize="lg" lineHeight="1.8" color="#0d0e10">De Amsterdam Cohort of Gender Dysphoria Study van Wiepjes en collega's, verschenen in de Journal of Sexual Medicine, analyseerde de dossiers van 6.793 pati&euml;nten die tussen 1972 en 2015 de grootste Nederlandse genderkliniek bezochten &mdash; goed voor meer dan 95% van de genderdiverse populatie in Nederland. De studie bracht trends in prevalentie, behandeling en spijt in kaart.</Text> <Text fontSize="lg" lineHeight="1.8" color="#0d0e10">De spijtcijfers na gonadectomie (verwijdering van de geslachtsklieren) waren laag: 0,6% van de transvrouwen en 0,3% van de transmannen werd als spijtgeval ge&iuml;dentificeerd. Deze cijfers worden vaak aangehaald om te betogen dat spijt na transitie zeldzaam is. De auteurs zelf benoemen echter dat door het retrospectieve ontwerp gegevens konden ontbreken.</Text> <Text fontSize="lg" lineHeight="1.8" color="#0d0e10">Daar zit de kern van het probleem: een aanzienlijk deel van de pati&euml;nten was lost to follow-up &mdash; ze keerden niet meer terug naar de kliniek. Critici wijzen erop dat dit aandeel rond de 36% lag. Wie spijt heeft, juist die persoon zal de transitiekliniek vaak mijden en zich elders melden of helemaal afhaken. Spijt kan alleen worden geteld bij wie terugkomt; de gerapporteerde 0,6% en 0,3% zijn daarmee een ondergrens, geen sluitende meting.</Text> <Text fontSize="lg" lineHeight="1.8" color="#0d0e10">Voor het debat over genderzorg bij minderjarigen is dit van belang omdat juist deze lage spijtcijfers worden gebruikt om medicalisering te rechtvaardigen. Wanneer ruim een derde van de pati&euml;nten uit beeld verdwijnt, zegt het cijfer weinig over de werkelijke omvang van spijt. Het cohort illustreert hoe de structurele zwakte van follow-up de bewijsbasis onder de affirmatieve zorg ondermijnt.</Text>