Hilton & Lundberg (2021) — transvrouwen in vrouwensport

Emma Hilton en Tommy Lundberg analyseerden in Sports Medicine de fysiologische basis van de scheiding tussen mannelijke en vrouwelijke sportcategorieen en de vraag of testosteronsuppressie bij transvrouwen het mannelijke prestatievoordeel opheft. Zij toetsten daarmee de logica achter de criteria van het Internationaal Olympisch Comite, dat een testosteronwaarde onder 10 nmol/L eiste gedurende minimaal twaalf maanden.

De kernconclusie is dat dit voordeel grotendeels blijft bestaan. De mannelijke puberteit levert blijvende verschillen op in lichaamslengte, spiermassa, botstructuur en hart- en longcapaciteit. Het uitgangsverschil in spiermassa tussen mannen en vrouwen bedraagt ongeveer 40 procent.

Na twaalf maanden testosteronsuppressie daalt de vetvrije massa of spieromvang volgens de besproken studies met ongeveer 3 tot 5 procent en de handknijpkracht met ongeveer 4 tot 9 procent. Afgezet tegen het uitgangsverschil van 40 procent is die afname klein. De auteurs concluderen dat het mannelijke prestatievoordeel substantieel blijft en door de bestudeerde suppressieduur niet wordt weggenomen.

Na publicatie ontstond discussie over niet-vermelde belangenverstrengeling, waarna de auteurs verklaarden dat zij lezingen en publieke optredens hadden verzorgd over de biologie van geslacht en sportcategorieen. De fysiologische gegevens zelf zijn daarmee niet weerlegd en sluiten aan bij later longitudinaal onderzoek.

Voor het debat over botsende rechten is de studie van belang omdat zij een meetbare grens trekt waar zelfverklaarde identiteit en eerlijke competitie elkaar uitsluiten. Wanneer jongeren die als jongen door de puberteit zijn gegaan in de vrouwencategorie meedoen, staat het recht op deelname tegenover het recht van meisjes en vrouwen op eerlijke en veilige sport. Dat verscherpt de vraag welke gevolgen vroege keuzes rond puberteitsremming en transitie hebben.