Verenigd Koninkrijk

In vijftien jaar van GIDS-explosie naar Tavistock-shutdown. Het Verenigd Koninkrijk leverde het meest grondige evidence-onderzoek dat de jeugd-genderzorg ooit kreeg — en trok daar harde conclusies uit.

De GIDS-groei (2009-2019)

De Gender Identity Development Service (GIDS) van de Tavistock zag vóór 2009 minder dan vijftig kinderen per jaar; vanaf 2014 namen de verwijzingen exponentieel toe, tot naar opgave ongeveer 5.000 in 2021/22, een getal waarin volgens de Cass Review mogelijk dubbeltellingen zitten (bron). De wachtlijst liep op naar jaren. Het protocol leunde op het Nederlandse model. Een snelle cohort-verschuiving naar adolescente meisjes met comorbiditeit ging gepaard met dat groei-cijfer.

Klokkenluiders en Bell v Tavistock

Clinici binnen GIDS trokken aan de bel: te weinig psychologische assessment, te veel druk tot affirmatie. Keira Bell, die als zestienjarige puberteitsblokkers kreeg en later detransitioneerde, won in 2020 in eerste instantie de zaak Bell v Tavistock. Het Court of Appeal vernietigde die uitspraak op 17 september 2021: het is aan artsen, niet aan de rechter, om te beoordelen of een kind toestemming kan geven (bron).

NICE en Cass

In oktober 2020 publiceerde NICE evidence-reviews over puberteitsremmers en hormonen bij jongeren; alle uitkomsten kregen de beoordeling «very low certainty» (bron). De Cass Review (2020-2024) onder Hilary Cass noemde het vakgebied «an area of remarkably weak evidence» (bron).

Sluiting en nasleep

De NHS sloot GIDS op 31 maart 2024 en verdeelde de jeugd-genderzorg over regionale centra. Sinds maart 2024 zijn puberteitsremmers geen routinebehandeling meer en alleen nog binnen onderzoek beschikbaar (bron).