Desistance
Het vanzelf verdwijnen van genderdysforie tijdens de adolescentie. Klassieke studies vonden dat dit bij de meeste kinderen gebeurt — de feitelijke onderbouwing van watchful waiting.
Wat desistance is
Desistance is het vanzelf verdwijnen van genderdysforie naarmate een kind ouder wordt, doorgaans in de loop van de adolescentie. Bij een kind dat zich op jonge leeftijd niet thuis voelt in zijn of haar geslacht, blijkt die dysforie in de meerderheid van de gevallen niet te blijven bestaan zodra de puberteit op gang komt. Klassieke studies naar het natuurlijk verloop wijzen consistent in dezelfde richting: bij de meeste kinderen lost de dysforie zonder medisch ingrijpen op, en een groot deel van hen blijkt achteraf homoseksueel of biseksueel te zijn.
Waarom dit cruciaal is
Desistance is de empirische onderbouwing van watchful waiting: afwachten en begeleiden in plaats van vroeg medicaliseren. Als dysforie bij de meerderheid vanzelf verdwijnt, dan betekent vroege medische interventie dat je een grote groep kinderen behandelt die de behandeling helemaal niet nodig had en er blijvend door wordt geschaad. Het gegeven staat daarmee haaks op de logica van de affirmatieve zorg, die de geuite identiteit als vaststaand aanneemt.
Als de dysforie bij de meeste kinderen vanzelf wijkt, dan is elke vroege onomkeerbare ingreep een gok ten koste van de groep die niets nodig had.
De poging het weg te redeneren
Voorstanders van medicalisering bestrijden het desistance-gegeven door de oudere studies methodologisch verdacht te maken of door te stellen dat puberteitsblokkers alleen aan de 'echte' gevallen worden gegeven. Maar er bestaat geen betrouwbare test om vooraf te onderscheiden wie zal desisteren en wie niet. Sterker nog: blokkers zelf lijken het natuurlijke desistance-pad te blokkeren, doordat vrijwel iedereen die eraan begint doorgaat naar cross-sekse hormonen. De interventie maakt de uitkomst die ze zou voorspellen daarmee zelf onontkoombaar.
Ethische en medische gevolgen
Het negeren van desistance staat centraal in de kritiek op jeugdtransitie. De Cass Review en de bijbehorende systematische reviews concluderen dat het bewijs voor vroege medicalisering zwak is, terwijl het natuurlijk verloop juist tot voorzichtigheid maant. Dat raakt rechtstreeks de onomkeerbaarheid van de ingrepen en de pediatrische ethiek. Zie verder experimenteren zonder kennis en belofte vs werkelijkheid.
De onderbouwing en kritiek vind je bij genderinfo.nl, genderrisico.nl en dutchprotocol.nl. Zie ook de bronnen.