Biggs (2022) — suicide onder Tavistock-jongeren

In deze bijdrage aan Archives of Sexual Behavior onderzoekt socioloog Michael Biggs het aantal suicides onder jongeren die werden verwezen naar de Gender Identity Development Service (GIDS), de centrale Britse genderkliniek voor minderjarigen onder de Tavistock and Portman NHS Foundation Trust. Hij gebruikt gegevens over de periode van 2010 tot 2020, waarin ongeveer vijftienduizend patienten, inclusief de wachtlijst, bij de dienst betrokken waren.

In die periode waren vier patienten bekend of vermoed te zijn overleden door suicide. Biggs berekent daaruit een jaarlijks suicidecijfer van ongeveer dertien per honderdduizend. Vergeleken met de Britse bevolking van vergelijkbare leeftijd ligt dat cijfer rond vijf keer hoger, maar in absolute zin gaat het om een klein aantal sterfgevallen onder een grote groep.

De relevantie van de analyse ligt in het weerleggen van een veelgehoord argument in het debat: de stelling dat zonder onmiddellijke medische transitie een groot deel van de genderdysfore jongeren zou overlijden. Biggs laat zien dat suicide onder deze groep, hoewel verhoogd ten opzichte van de algemene bevolking, in absolute aantallen zeldzaam is, en dat de retoriek waarmee behandeling als levensreddend wordt gepresenteerd niet door de cijfers wordt gedragen.

Voor het debat over genderzorg bij minderjarigen is dit van gewicht omdat het argument ‘liever een levende dochter dan een dode zoon’ vaak wordt ingezet om ouders en behandelaars onder druk te zetten en kritische afweging te ontmoedigen. De gegevens van Biggs ondergraven die druk en onderstrepen dat beslissingen over onomkeerbare behandeling op feiten en niet op angst horen te berusten.