Boyd e.a. (2022) — review langetermijnuitkomsten

Dit overzicht van Imogen Boyd samen met Lucy Hackett en Susan Bewley bekijkt de zorg voor transgender jongeren en de mate waarin langetermijnuitkomsten daadwerkelijk bekend zijn. De auteurs stellen vast dat de uitkomsten van medische behandeling op de lange termijn onzeker blijven, voor een belangrijk deel door hoge uitval (loss to follow-up) in de beschikbare studies.

De kernstelling is dat de bewijsbasis te dun is om de balans tussen baat en schade betrouwbaar vast te stellen. De auteurs wijzen erop dat een deel van de behandelde jongeren de behandeling staakt of detransitioneert, en dat regret zich pas na jaren kan aandienen. Daardoor zijn de werkelijke aantallen die schade ervaren waarschijnlijk hoger dan de korte vervolgperiodes laten zien.

Methodisch leunen de auteurs op het naast elkaar leggen van bestaande studies en audits. Ze trekken een parallel met andere gebieden in de geneeskunde waar hoge staking- en spijtcijfers vragen oproepen over overdiagnose, overbehandeling en iatrogene schade. Die kritische blik plaatst de gangbare claim van gunstige uitkomsten tegenover de zwakte van het onderliggende bewijs.

Voor het debat over genderzorg bij minderjarigen is het overzicht relevant omdat het de nadruk verlegt van kortetermijneffecten naar wat na vele jaren gebeurt. De auteurs betogen dat zonder langlopende follow-up en zonder zicht op detransitie de stelling dat behandeling veilig en effectief is niet houdbaar is.