Lodewijk Smeehuijzen.

Achtergrond

J.L. Smeehuijzen is hoogleraar privaatrecht aan de Vrije Universiteit Amsterdam, gespecialiseerd in medische aansprakelijkheid en het recht inzake gezondheidszorg. Hij publiceert regelmatig in het Nederlands Juristenblad en commenteert in gezondheidsrechtelijke vakbladen.

NJB-artikel 2023/25

Met co-auteurs J. Smids en C. Hoekstra publiceerde Smeehuijzen "Transgenderzorg aan kinderen. Juridische bedenkingen bij het Dutch Protocol (2018)" in het Nederlands Juristenblad (NJB 2023/25, 20 juli 2023). Centrale stelling: een medisch protocol mag alleen leidend zijn voor het handelen van een arts als het evidence-based is, weinig ethische lading draagt, en via een adequaat proces tot stand is gekomen. Het Dutch Protocol voldoet aan geen van deze eisen.

Drie voorwaarden

Eerst: het protocol moet evidence-based zijn. Het Dutch Protocol kent geen RCT en geen lange-termijndata. Tweede: het mag weinig ethische lading dragen. Onomkeerbare ingrepen bij minderjarigen zijn juist het zwaarste denkbare moreel onderwerp. Derde: een adequaat proces. Het Amsterdamse protocol kwam tot stand zonder onafhankelijke evaluatie. Geen van de drie voorwaarden is vervuld. Zie De zware ethische lading van het Dutch Protocol.

De juridische implicatie

Wat Smeehuijzen c.s. daarmee leveren is een juridische analyse die de positie van Amsterdam UMC scherp maakt: een arts kan zich niet verschuilen achter "het protocol", omdat dit protocol niet voldoet aan de eisen die het mogelijk maken een dergelijk verweer te voeren. De morele verantwoordelijkheid blijft volledig bij de behandelaar. Voor de Nederlandse context zie Nederland-dossier; voor Dutchprotocol.nl het netwerk-dossier.