Klinische geschiedenis
Watchful waiting.
Tot ongeveer 2010 was watchful waiting de standaard voor jeugd-gendervraagstukken. Het werkte. Het werd verdrongen. En het komt terug.
Wat het was
Watchful waiting in de jeugd-genderzorg betekende: een kind dat zich oncomfortabel voelt in zijn of haar lichaam wordt psychologisch ondersteund, krijgt tijd om de adolescentie te doorlopen, en wordt niet medisch behandeld tot men kan beoordelen of de dysforie persisteert na de puberteit. De aanpak werd bepleit door de oorspronkelijke Nederlandse en Britse jeugdgender-clinici.
Wat de cijfers lieten zien
In klassieke watchful waiting-cohorten identificeerde tussen 80 en 95 procent van de gender-dysfore kinderen zich na de puberteit met het geboortegeslacht. Een meerderheid ontwikkelde zich tot homoseksueel of biseksueel. Een kleine groep persistent gender-dysfore adolescenten kreeg in volwassenheid de behandeling die zij dan kon overzien. Zie Pediatrische ethiek.
Waarom het werd verdrongen
Vanaf 2007-2010 verving WPATH affirmatieve zorg de oudere benadering. Argument: kinderen wisten zelf het beste, en watchful waiting was conversietherapie. De facto-omkering: wat eerst observatie was, werd nu uitgelegd als schadelijk afwachten. Het bewijs voor die omkering ontbrak (zie Experimenteren zonder kennis).
Cass beveelt het opnieuw aan
De Cass Review concludeerde dat watchful waiting de juiste benadering is voor de meeste jongeren met genderverwarring. Finland en Zweden hadden de slag al eerder teruggedraaid. Wat ooit standaard was, wordt opnieuw standaard — alleen niet in Nederland.
Lees verder
Pediatrische ethiek
De ethische grond.
Cass Review
De terugkeer in beleid.
Jonge lesbiennes
Wat persistentie-cijfers leerden.